Ham Kumaşın Hidrofob Olmasına Neden Olan Yabancı Maddeler Nelerdir?
Bazen gözlerimden süzülen damlalar, aslında düşüncelerimle birleşip bir tür farkındalık yaratır. Bir sabah, Kayseri’nin soğuk rüzgarı yüzümü okşarken, aklımda tek bir soru vardı: Ham kumaşın hidrofob olmasına neden olan yabancı maddeler nelerdir? Şimdi, belki kulağa biraz teknik bir soru gibi gelebilir ama o an, aslında bu basit soruya takıldığımı fark ettim. Bazen hayat, böyle küçük ama garip sorularla boğar insanı. Biraz düşününce, bu kadar basit bir sorunun içinde, beni ne kadar derinden etkileyebilecek bir hikayenin olduğunu gördüm.
Bir Kumaşın Derinliklerine Yolculuk
Üniversitedeki ilk tekstil dersime hatırlıyorum da, herkes gibi ben de derse odaklanamamıştım. Hocanın söyledikleri, teknik terimler ve kimyasal bileşikler kafamda birer bulanık noktaya dönüşüyordu. Ama bir gün, hocamız kumaşın hidrofobik hale gelmesinin arkasındaki sırları anlatırken, her şey bir anda netleşti. Kumaşın üzerine, suyun temas etmeyeceği yabancı maddelerin ne kadar etkili olduğunu anlatıyordu. Fakat, bir noktada kafamda bir şimşek çaktı: Bunlar, aslında biz insanlara da benziyor. Kimyasal maddeler kumaşı nasıl etkileyip değiştirebiliyorsa, biz de hayatın içinde, dışarıdan gelen “yabancı maddeler”le şekilleniyor, değişiyor, hatta bazen hayata karşı biraz “hidrofobik” oluyorduk.
Duygusal Bir Bağlantı: Kumaşın Sırları ve Ben
O sabah, Kayseri’nin o soğuk havası daha bir keskin hissediliyordu. Bir kumaşın üzerine yapılan işleme gibi, hayatımıza da sürekli yabancı maddeler sızıyordu. Bazen bir kötü söz, bazen bir kırıklık, bazen de en çok güvendiğimiz insanlar tarafından verilen bir ihanet, hayatımıza nüfuz ediyordu. Ama işin ilginç tarafı, bazı insanlar, bu “yabancı maddelere” karşı hidrofobik bir hale gelebiliyor, diğerlerininse su gibi her şeyi içine çekebildiğini görüyorduk.
O an, bu sorunun cevabını öğrenmemin, bir şekilde bana kendi içsel yolculuğumu keşfetmemi sağlayacağına inandım. Kumaşın hidrofobik hale gelmesini sağlayan maddeler, genellikle silikon, florokarbonlar ve parafin gibi kimyasal bileşiklerdi. Bu maddeler, kumaşın yapısına bağlanarak suyun kumaşla temasını engelliyordu. Fakat, fark ettiğim şey şu oldu: Her biri aslında “koruma” amacı taşıyordu. Ama bu, bazen gereğinden fazla korumacı olabiliyordu. Belki de bazen bir kumaşa bu kadar fazla kimyasal madde eklemek, onu “doğal” yapmıyordu. Hayat da buna benzer bir hal alabiliyor. Çok fazla “koruma” bazen, insanı olması gerektiği gibi bırakmıyor, gerçek duygularını göstermekten alıkoyuyor.
O Anı Hatırlamak: Bir Kumaş, Bir İnsan, Bir Hikaye
Geçen yaz, eski bir arkadaşımın bana yaptığı o hüsrana uğramış telefon görüşmesi aklıma geldi. Birkaç yıl önce, ona ne kadar güvenmiştim. Ama, tıpkı ham kumaşa fazla kimyasal eklemek gibi, bir ilişkiye de fazlaca “yabancı maddeler” girmişti. Yanıltıcı, eksik bilgiler, kırılgan sözler, sonunda ise büyük bir hayal kırıklığı. O an, “şapka çıkarıyorum” diye düşündüm. Kumaşlar, kimyasal maddelerle değişebiliyordu ama bir insan, güven kırıldıktan sonra eski haline dönemezdi. O anda, içimde bir umut kırıntısı belirdi: Belki de bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmeliyim. Kumaşın üzerine ne kadar çok yabancı madde eklersem, o kadar uzaklaşırım.
Hayal Kırıklığına Sonra Gelen Umut
Hayatın bana sunduğu bu karmaşa, sonunda kendimi bulmamı sağladı. Kumaş, aslında bazı yabancı maddelerle korunsa da, suyun temas etmesini engellemek, onun “doğal yapısını” değiştiriyordu. Aynı şekilde, biz de yaşadığımız olumsuzluklar karşısında kendimizi “korumaya” çalıştıkça, aslında içsel dünyamızın saf halinden uzaklaşıyoruz. Ama burada güzel bir şey var: Kumaş da, ne kadar hidrofobik hale gelse de, bir şekilde hayatına devam edebiliyor. Sonuçta bir kumaş suyu reddediyorsa bile, başka şeyleri kabul edebiliyor.
Sonunda şunu fark ettim: Ham kumaşın hidrofob olmasına neden olan yabancı maddeler, aslında dış etmenler gibi bizleri de etkiliyor. Ama esas mesele, ne kadar bu yabancı maddelere karşı dayanıklı olabileceğimizle ilgili. Kumaş gibi, biz de hayata karşı savunma mekanizmalarımızı geliştiriyoruz. Ama bazen, kendimize de şans vermek gerekiyor. Çünkü bazen su, o kadar da kötü bir şey olmayabilir. Belki de sadece doğru biçimde dokunan bir kumaş gibi, biz de zamanla suyu içine almayı öğrenebiliriz.
Sonuç: Korunma mı, Açılma mı?
Ham kumaşın hidrofob olmasına neden olan yabancı maddeler, aslında hayatın ta kendisidir. Kimyasal bileşikler, kumaşı suya karşı korur ama bir yandan da onun yapısal bütünlüğünü değiştirir. Biz de bu hayatta, hayal kırıklıkları, acılar, kırgınlıklar gibi “yabancı maddelerle” karşılaşıyoruz. Ama belki de zamanla, bunlarla barışıp, onlara karşı daha güçlü bir şekilde açılabiliriz. Bazen en güzel kumaş, dışarıya karşı en savunmasız olandır.